ادامه ماجرا :

اون دو تا خانوم همش دلداریم میدادن و میگفتن نگران نباش.بنده خداها دیگه داشت دیرشون میشد.هی اصرار میکردم برن ولی نمیرفتن.یه خانوم جوون دیگه هم توجهش به ما جلب شد و وقتی نگرانی من رو دید؛گفت:"ببین از چی میترسی؟اینجا کنار رسول الله هستی و از خونه مامان و بابات هم امن تره.برای رفع دلشوره ات صلوات بفرست."

با حرفش واقعا آروم تر شدم.به اون دو تا خانوم گفتم شما برید منم اگه تا یه ربع دیگه از شوهرم خبری نشد میرم هتل.

خلاصه اون دو تا خانوم رفتن و من همون جا ایستادم.حدود یه ربع بعد یعنی چیزی حدود دو ساعت و خرده ای از رفتن امیر؛بالاخره سر و کله آقا پیدا شد!!!

شاد و سرخوش قدم زنان اومد طرف من و با یه لبخند ملیح سلام کرد.

من رو میگی داشتم منفجر میشدم از عصبانیت!گفتم تو فکر نکردی من چقدر نگران شدم؟میدونی چقدر گریه کردم؟

با یه حالت حق به جانب گفت:"گریه ات برای چیه؟گفتم که میرم نماز بخونم!!!"

آقا یعنی یه آدم چقدرررررر میتونه دانشمند باشه؟وقت نماز مغرب میره اون وقت صبر میکنه نماز عشا هم میخونه!!با خودش هم نمیگه که این عربها بین نماز مغرب و عشا کلیفاصله میندازن و توی این فاصله ممکنه یه زن بدبخت از دلشوره پس بیفته.

خلاصه اون شب با کمی قهر برگشتیم هتل و فهمیدیم مادر آقای دانشمند و زن داییش هم هنوز برنگشتن هتل.پدر امیر خیلی عصبانی بود و بعدا فهمیدیدم که اون دو تا هم توی روضه رضوان همدگرو گم کرده بودن.بعد زن دایی با خیال راحت برگشته بود هتل و رفته بود شام خورده بود ولی مادر شوهر من وایساده بود توی حیاط مسجد تا زندایی رو پیدا کنه !!!!!

خلاصه به این ترتیب بود که شب اول سفر توی مدینه همه مثل پت و مت رفتار کردن!!

سه روز اول جای من توی حیاط بود و توی بین الحرمین و پشت بقیع چون نمیتونستم برم توی مسجد.با این وجود ناراحت نبودم.انگار خدا یه صبری بهم داده بود.همون جا دعا و زیارت نامه میخوندم و خیلی هم صفا میکردم.

تا رسید به شب نیمه شعبان...

اون روز با تعجب هر چه تمام تر دیدم که پاک شدم!غسل کردم و رفتم توی مسجد.چند بار خودمو چک کردم دلی پاک بودم.

حال عجیبی داشتم چون این برام یه معجزه بود.نکته قضیه اینجا بود که خدا بهم نشون داد اگه اون بخواد هر چیزی ممکنه و اگه نخواد دست و پا زدن و غصه خوردن ما فایده ای نداره.همین درس بزرگی برام بود.اینکه خدا با لطفش چنین سعادتی نصیبم کرد که تون اون شب بزرگ توی مسجد پیغمبر احیا بگیرم؛بهم یاد داد فقط باید به خدا اعتماد و توکل کرد که خدا مهربونه.در کنار این توکل دل نگرانی و دلهره هم جایی نداره.چون خدا بخشنده است.بخیل نیست که از عطا نکردنش نگران باشیم.

شب نیمه شعبان توی مسجد احیا گرفتم و نماز خوندم و دعا کردم.بعد تصمیم گرفتم برم توی روضه رضوان نماز بخونم.مامان امیر میگفت اون شبی که با زن دایی رفتن دو ساعت توی نوبت بودن که نوبت ایرانی ها بشه.آخه اونجا ایرانی ها از احترام بالایی برخوردارن و نوبتشون برای نماز خوندن توی روضه آخر همه است!!!بعد هم میگفت توی روضه خیلی شلوغ بوده و خیلی هلش داده بودن و چند بار نمازش شکسته بود و نتونسته بود نماز بخونه و خلاصه میگفت هیچ بهره معنوی ای نبرده.

اما اون شبی که من رفتم،شرطه ها هیچ گیری ندادن و مانع ورودم نشدن.توی صف هم نموندم و کسی هم هلم نداد.باورم نمیشد توی روضه رضوان هستم.برای خودم و به نیابت از خانواده ام نماز خوندم.تمازم که تموم شد یه دختره جوون که فکر کنم مصری بود زد روی شونه ام و گفت:"سجده...سجده..."

فهمیدم منظورش اینه که برو سجده که شرطه ها فکر کنند هنوز توی نمازی و بیرونت نکنن.رفتم سجده و سیر دلم دعا و مناجات کردم.

خیلی سبک شده بودم و همه اش از خدا و پیامبر تشکر میکردم.

بعد اومدم توی حیاط نشستم و میخواستم تا نماز صبح بمونم.اما یه دفعه حس کردم دهانم داره بی حس میشه.درست مثل وقتی که آمپول بی حسی زده باشی...

گفته بودم که چند ماه پیش مامان بزرگ شوهر جون فوت کرد...مادرشوهرم میگفت وقتی سکته کرد اول دهانش بی حس و سنگین شد.

درست داشتم همون جوری میشدم.لحظه به لحظه زبونم توی دهانم سنگین تر میشد.از جام بلند شدم و انگار قسمت نبود تا نماز صبح بمونم.

تا رسیدن به هتل که خیلی هم نزدیک بود خودمو در حال سکته کردن و مردن تصور میکردم!!!بعد با خودم میگفتن اینجا میمیرم و توی بقیع خاکم میکنن.

خلاصه توی همین تراژدی با خودم سرگرم بودم که رسیدم به آسانسور هتل و چشمم افتاد به قیافه خودم توی آینه.

چشمتون روز بعد نبینه.یه طرف دهانم ورمی کرده بود اساسی.هر چی ناخن میکشدم حس نداشت....

ادامه دارد